imprĕcātĭo — Lewis & Short
imprĕcātĭo (inpr-), ōnis, f.imprecor,
I an invoking of evil, imprecation (postAug.):
exsecraris illum et caput sanctum tibi dira imprecatione defigis,curse, Sen. Ben. 6, 35, 1; id. Ep. 94, 52:
imprecationes nefariae,Amm. 29, 1, 25:
dira,Plin. 5, 8, 8, § 45.—
II In late Lat., in a good sense, a prayer:
pontificis,Hier. Ep. 130, n. 2.