inclīnātĭo — Lewis & Short
inclīnātĭo, ōnis, f.id.,
(corporis) ingressus, cursus, accubitio, inclinatio, sessio, etc.,Cic. N. D. 1, 34, 94:
corporis,Quint. 1, 11, 16:
fortis ac virilis laterum,id. ib. 18:
incumbentis in mulierculam,id. 11, 3, 90:
alternā egerunt scobem,Plin. 16, 43, 83, § 227:
merso navigio inclinatione lateris unius,id. 8, 51, 77, § 208.— In plur.:
variis trepidantium inclinationibus,Tac. H. 2, 35; Plin. 37, 10, 58, § 160.—
for which, mundi,Vitr. 6, 1.—
ad meliorem spem,Cic. Sest. 31, 67:
crudelitas est inclinatio animi ad asperiora,Sen. Clem. 2, 4 med.:
alii (loci communes) ad totius causae inclinationem (faciunt),Quint. 5, 13, 57.—
voluntatis,Cic. de Or. 2, 29, 129; cf.
voluntatum,id. Mur. 26, 53:
judicum ad aliquem,Quint. 6, 1, 20:
principum inclinatio in hos, offensio in illos,Tac. A. 4, 20:
utendum ea inclinatione Caesar ratus,id. ib. 1, 28:
senatus,id. ib. 2, 38:
animorum,Liv. 44, 31, 1:
in aliquem,Tac. H. 2, 92 —
communium temporum,Cic. Balb. 26, 58:
an ignoratis, populi Romani vectigalia perlevi saepe momento fortunae inclinatione temporis pendere?id. Agr. 2, 29, 80; cf. id. Phil. 5, 10, 26:
hoc amplius Theophrastus (scripsit), quae essent in re publica rerum inclinationes et momenta temporum,id. Fin. 5, 4, 11:
inclinationes temporum atque momenta,id. Fam. 6, 10, 5; cf. id. Planc. 39, 94.—