1. in-cŏlo — Lewis & Short
in-cŏlo, lŭi, 3 (post-class. collat. form incŏlo, āre:
paradisum incolare et custodire,Tert. Res. Carn. 26 fin.; whence incolatus), v. a. and n.
jam qui incolunt eas (sc. maritimas) urbes, etc.,Cic. Rep. 2, 4:
illam urbem,Cic. Verr. 2, 4, 10, § 21; id. Ac. 2, 45, 137:
Delum,Cic. Verr. 2, 1, 17, § 46:
illos lacus lucosque,id. ib. 2, 5, 72, §
188: eos agros,id. Rep. 2, 2:
eam partem terrae,id. ib. 1, 17; cf.
terras,id. N. D. 2, 16, 42:
illum locum,id. Rep. 6, 15 fin.:
quem locum,id. Tusc. 1, 6, 11:
ea loca,Caes. B. G. 2, 4, 2:
unam, aliam, tertiam partem Galliae,id. ib. 1, 1, 1:
Alpes,id. ib. 4, 10, 3 et saep.:
eamdem patriam,Liv. 4, 3, 3:
piscibus atque avibus ferisque, quae incolunt terras,id. 25, 12, 6:
secessum,Plin. Ep. 2, 17 fin.; cf.:
indulgens templa vetustis Incolere atque habitare deis,Sil. 14, 672.—In pass.:
e locis quoque ipsis, qui a quibusque incolebantur,Cic. Div. 1, 42, 93; 2, 44, 92. —
Neptuno, qui salsis locis incolit,Plaut. Rud. 4, 2, 2:
Germani, qui trans Rhenum incolunt,Caes. B. G. 1, 1, 4:
cis Rhenum,id. ib. 2, 3, 4:
remanere uno in loco incolendi causa,id. ib. 4, 1, 7:
qui inter mare Alpesque incolebant,Liv. 1, 1, 3:
erat oppidum Vaga, ubi et incolere et mercari consueverant multi mortales,Sall. J. 47, 1.