1. in-consultus — Lewis & Short
in-consultus, a, um, adj.
inconsulto senatu,Liv. 36, 36, 2; so,
inconsulto se,Suet. Tib. 52:
me inconsulto,Amm. 17, 5, 12; 27, 2 fin.; Ambros. Ep. 6, 43; Plin. Ep. 10, 107, 2; Symm. Ep. 4, 8; 5, 18 al.—
inconsulta potestate superiore,Amm. 27, 2, 9:
inconsulta pietate, Cod. Th. 15, 1, 37: inconsulta clementia,ib. 15, 15, 1. —
inconsulti abeunt, sedemque odere Sibyllae,Verg. A. 3, 452. —
homo inconsultus et temerarius,Cic. Deiot. 6, 16; Suet. Claud. 15 (with praeceps; opp. circumspectus); Hor. Ep. 1, 5, 15; cf.:
heu rebus servare serenis inconsulta modum (Capua),Sil. 8, 547. —
bene consultum inconsultum est, si id inimicis usui'st,Plaut. Mil. 3, 1, 6:
ratio,Cic. Rab. Post. 1, 2:
largitio,Liv. 5, 20, 5:
pavor,id. 22, 6, 6:
pugna,id. 22, 44, 7:
aures turbae,Sen. Ep. 40:
motus,Gell. 19, 1, 17: aliquem inconsulto calore interficere, in a sudden heat, Mos. et Rom. Leg. Coll. 4, 3, 6.— Adv. in two forms.
inconsulte ac temere dicere,Cic. N. D. 1, 16, 43:
inconsulte et incaute commissum proelium,Liv. 4, 37, 8:
temereque vivere,Sen. Ben. 1:
processerant,Caes. B. C. 1, 45. Comp.:
inconsultius quam venerat se gessit,Liv. 41, 10, 5. —
deleta et inducta,Dig. 28, 4, 1.