ĭnĭmīcus — Lewis & Short
ĭnĭmīcus, a, um (
I gen. plur.: ĭnĭmī-cūm, Plaut. As. 2, 2, 14), adj. 2. in-amicus, unfriendly, hostile, inimical.
I Adj.
A Of persons:
quod eos infenso animo atque inimico venisse dicatis,Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149; id. Phil. 10, 10, 21; cf.:
quam inimico vultu intuitur,Plaut. Capt. 3, 4, 25:
inter omnia inimica infestaque,Liv. 22, 39, 13:
Clodius inimicus est nobis,Cic. Att. 2, 21, 6; 11, 10, 2; id. Div. in Caecil. 9, 28; cf. in sup.:
Hannibal nomini Romano,Nep. Hann. 7, 3; Cic. Fin. 1, 2, 4:
animorum motus inimicissimi mentis,Cic. Tusc. 4, 15, 34.—
B Of inanim. things, hurtful, injurious:
raphani dentibus inimici,Plin. 19, 5, 26, § 86:
(naves) accipiunt inimicum imbrem,Verg. A. 1, 123:
odor nervis,Hor. S. 2, 4, 53:
maritare ulmos nisi validas inimicum (est),Plin. 17, 23, 35, § 203.—Comp.:
nec quidquam inimicius quam illa (oratio) versibus,Cic. Or. 57, 194; id. Fam. 3, 8, 9. —Sup.:
brassica stomacho inimicissima,Plin. 20, 9, 38, § 96.—
2 Like hostilis, hostile:
nomina,Verg. A. 11, 84:
tela,id. ib. 11, 809:
insigne,spoils of a vanquished foe, id. ib. 12, 944:
terra,id. ib. 10, 295:
natura inimica inter se esse liberam civitatem et regem,Liv. 44, 24, 2:
in hostili terra, inter omnia inimica infestaque,id. 22, 39, 13.—
II Substt.
A ĭnĭmīcus, i, m., an enemy, foe, Cic. Verr. 2, 2, 24, § 58:
quis plenior inimicorum fuit C. Mario,id. Prov. Cons. 8, 19; Nep. Them. 9, 4; id. Alc. 4, 1; 2, 6 al.:
aliquem insectari tamquam inimicum et hostem,Liv. 39, 28, 13:
paternus,hereditary, Paul. Sent. 2, 27, 1.—
B ĭnĭ-mīca, ae, f.:
cujusquam inimica,Cic. Cael. 13, 32.— Sup.:
ubi vidit fortissimum virum inimicissimum suum, certissimum consulem,greatest enemy, Cic. Mil. 9, 25; Nep. Eum. 6, 3; id. Dat. 5, 4; id. Hann. 12, 2; cf. Zumpt, Gram. § 410, and v. iniquus, II. B. fin.— Adv., in two forms.
1 ĭnĭmīcē, in an unfriendly manner, hostilely, inimically:
vide quam tecum agam non inimice,Cic. Phil. 2, 14, 34:
insectari aliquem,id. N. D. 1, 3, 5.—Comp.:
infestius aut inimicius consulere,Liv. 28, 29, 8.— Sup.:
inimicissime contendere,Cic. Quint. 21, 66.—
2 ĭnĭmīcĭter, adv., hostilely, inimically: accensus, Acc. ap. Non. 514, 22: commoti inimiciter, Claud. Quadrig. ap. Gell. 3, 8, 8; Enn. ap. Prisc. 1010 P.