lā^crĭmo — Lewis & Short
lā^crĭmo (arch. lacrŭmo; not lacrў-), āvi, ātum, 1, v. n., and lacrĭmor, ātus, 1, v. dep.lacrima,
ne lacruma, patrue,Plaut. Poen. 5, 4, 19:
nequeo quin lacrumem,Ter. Hec. 3, 3, 25:
te lacrimasse moleste ferebam,Cic. Att. 15, 27, 2; id. Tusc. 1, 39, 93:
lacrumo gaudio,Ter. Ad. 3, 3, 55:
quid tu igitur lacrumas?id. Hec. 3, 2, 20:
lacrumo, quae posthac futura'st vita,id. ib. 3, 3, 45:
ecquis fuit quin lacrimaret?Cic. Verr. 2, 5, 46, § 121:
quia oculi sunt tibi lacrumantes, eo rogavi,Plaut. As. 3, 3, 30: flentes, lacrumantes, Enn. ap. Diom. p. 442 P. (Ann. v. 107 Vahl.); cf. id. ap. Prisc. p. 824 P. (Ann. v. 175 id.):
oculis lacrimantibus,Cic. Sest. 69, 144:
multa super nata lacrimans,Verg. A. 7, 358.—Impers. pass.:
lacrimandum est,Sen. Ep. 63, 1.—
num id lacrumat virgo?Ter. Eun. 5, 1, 13; cf.:
lacrimo quae posthac futura est vita, quom,id. Hec. 3, 3, 45:
Argos exsequiis lacrimandus eat,Stat. Th. 9, 99 (but illacrimarit is the true reading, Nep. Alc. 6, 4); cf. also the foll. no.—
lacrimantes calami,Plin. 17, 14, 24, § 107:
lacrimat sua gaudia palmes, Ven. Carm. 3, 9, 18: lacrimatas cortice myrrhas,dropped, distilled, Ov. F. 1, 339.