1. lăcūna — Lewis & Short
lăcūna (collateral form lŭcūna; cf. Lachm. ad Lucr. vol. 2, p. 205; lăcūnā-tūra,
App. Flor. 15, p. 351, 2 Hildebrand;vastae,Lucr. 6, 552:
vastae Orci,id. 1, 116; 6, 538:
cavae,Verg. G. 1, 117; 3, 365.—Poet.:
salsae,i. e. the sea, Lucr. 5, 794; 3, 1044; also,
Neptuniae,Auct. Her. 4, 10, 15:
caecas lustravit luce lacunas,Cic. Arat. 431.—
cum supercilia cana, et sub ea lacunae, dicunt, eum equum habere annos sedecim,Varr. R. R. 2, 7, 3; 1, 29, 3; cf.:
atque lacunarum fuerant vestigia cuique,Lucr. 5, 1261; Vitr. 7, 1, 4:
labrum superius sub ipsa medietate narium lacuna quadam levi, quasi valle, signavit deus,Lact. Op. D. 10:
genae teretes ac medio mento lacuna,a dimple, App. Flor. p. 351 (Hildebr., lacunatura).—
est, qui expleas duplicem istam lacunam,to fill up the double void, Varr. R. R. 2, 1, 28:
ut illam lacunam rei familiaris expleant,Cic. Verr. 2, 2, 55, § 138:
lacuna in auro,id. Att. 12, 6, 1:
illa labes et quasi lacuna famae,Gell. 1, 3, 23.