largītĭo — Lewis & Short
largītĭo, ōnis, f.largior,
largitio, quae fit ex re familiari, fontem ipsum benignitatis exhaurit,Cic. Off. 2, 15, 52:
largitione redemit militum voluntates,Caes. B. C. 1, 39 fin.:
his pauca ad spem largitionis addidit,id. ib. 2, 28:
maximas largitiones fecit,id. ib. 3, 31:
largitio et communicatio civitatis,a granting, Cic. Balb. 13, 31:
aequitatis,a distributing, dispensing, id. Mur. 20, 41.—Prov.:
largitio fundum non habet,there is no end of giving, Cic. Off. 2, 15, 55; v. fundus.—
liberalitatem ac benignitatem ab ambitu atque largitione sejungere,Cic. de Or. 2, 25, 55:
tribum turpi largitione corrumpere,id. Planc. 15, 37:
tribus largitione devinctas habere,id. ib.:
perniciosa,id. Mur. 37, 80:
profusissima,Suet. Caes. 13:
nullum largitionis genus omisit,id. ib. 26.—*
nullius rei, minime beneficiorum, honesta largitio est,Sen. Ben. 1, 2, 1.—
both sacrae (for public or state purposes) and privatae (for personal outlay),id. 10, 23, 2; Cod. Th. 12, 6, 13.