lignor — Lewis & Short
lignor, ātus, 1, v. dep.lignum,
num lignatum mittimur?Plaut. Capt. 3, 4, 125 (dub.; cf.
Brix ad loc.): lignandi atque aquandi potestas,Caes. B. C. 3, 15:
lignandi pabulandique causā progredi,id. ib. 3, 76, 2:
lignatum ire,Liv. 40, 25, 4:
procul a castris lignatum pabulatumque progressi,id. 25, 34, 4.