lĭgūrĭo — Lewis & Short
lĭgūrĭo and lĭgurrĭo, īvi and ĭi, ītum (
I impers. ligurribant, Macr. S. 2, 12, 17), 4, v. a. and n. root lig-; cf. lingo, to lick. *
I Neutr., to be dainty, fond of good things (cf. lambo):
quae (meretrices) cum amatore cum cenant, liguriunt,Ter. Eun. 5, 4, 14.—
II Act., to lick.
A Lit.:
apes non, ut muscae, (eum) liguriunt,Varr. R. R. 3, 16, 6:
semesos pisces tepidumque jus,Hor. S. 1, 3, 81.—
2 Transf.:
dum ruri rurant homines, quos (parasiti) liguriant,whom they lick, whom they daintily feed upon, Plaut. Capt. 1, 1, 15:
furta,to lick up, feast on by stealth, Hor. S. 2, 4, 79.—Also in mal. part., as Gr. lei/xein and leixa/zein, Suet. Tib. 45 fin.; Mart. 11, 58.—
B Trop., to long for, desire eagerly, lust after any thing:
improbissima lucra liguriens,Cic. Verr. 2, 3, 76, § 177:
agrariam curationem,id. Fam. 11, 21, 5.