membrātim — Lewis & Short
membrātim, adv.membrum,
I by limbs or members, in the limbs, limb by limb, from member to member.
I Lit.:
membratim vitalem deperdere sensum,Lucr. 3, 527:
nunc peractis malis, quae membratim sentiuntur, dicemus de his, quae totis corporibus grassantur,in single limbs, Plin. 26, 11, 67, § 107:
caedere,in pieces, id. 9, 15, 18, § 48.—
II Transf., piecemeal, singly, severally.
A In gen.:
membratim enumerare,Varr. R. R. 1, 22; cf.:
animalium naturae generatim membratimque ita se habent,Plin. 12 praef. §
1: gestum negotium,Cic. Part. 35, 121.—
B In partic., of speech, in little clauses, in short sentences:
dicere,Cic. Or. 63, 212; 67, 223; cf.:
membratim caesimque dicere,Quint. 9, 4, 126:
narrare,id. 9, 4, 127.