nĕfastus — Lewis & Short
nĕfastus, a, um, adj.nefas.
v. 1. fastus: ille (Numa) nefastos dies fastosque fecit, quia aliquando nihil cum populo agi, utile futurum erat,Liv. 1, 19, 7; Varr. L. L. 6, 4, 30; Ov. F. 1, 47; Gai. Inst. 4, 29.—
prolibare dis nefastum habetur, etc.,Plin. 14, 19, 23, § 119.—
nam istorum nullus nefastust,Plaut. Poen. 3, 2, 7.—Esp., subst.: nĕfastum, i, n. (sc. crimen), a wicked deed, abomination, profanity (poet. and in post - Aug. prose):
quid intactum nefasti Liquimus?profane, criminal, Hor. C. 1, 35, 35; Plin. 4, 11, 18, § 47.—
ille et nefasto te posuit die, etc.,Hor. C. 2, 13, 1:
cum diem natalem ejus (Agrippinae) inter nefastos referendum suasisset,Suet. Tib. 53; Tac. A. 14, 12 init.:
ne qua terra sit nefasta victoriae suae,Liv. 6, 28, 8:
Acheron,Stat. Th. 4, 456:
loca,id. ib. 1, 273:
religiosi dies dicuntur tristi omine infames ... quos multitudo imperitorum prave et perperam nefastos appellat,Gell. 4, 9, 5.—
eaque causa est ne inter nefastos frutex damnetur,Plin. 20, 11, 44, § 114.