nōmĭnātim — Lewis & Short
nōmĭnātim, adv.nomino,
ibi ego dicam quidquid inerit nominatim,Plaut. Rud. 4, 4, 90:
aliquem nominatim excipere,Cic. Att. 11, 7, 2:
non nominatim, sed generatim,id. ib. 11, 6, 2:
quicquid esset in praedio vitii, id statuerunt, si venditor sciret, nisi nominatim dictum esset, praestari oportere,id. Off. 3, 16, 65: fortissimum quemque nominatim evocare, Caes. B. C. 1, 39:
si quidem filius a patre exheredetur, nominatim exheredari,Gai. Inst. 2, 127.