nōs — Lewis & Short
nōs, nostrum, etc., the
plur. of ego, q. v. (nemo nostrorum,Plaut. Poen. 4, 2, 39:
nostrarum quisquam,Ter. Eun. 4, 4, 11) [cf. Sanscr. nāu; Gr. nw=i+], we:
nos, nos, dico aperte, consules desumus,Cic. Cat. 1, 1, 5.—It is frequently used instead of ego:
nos ... habemus,Cic. Fam. 1, 1, 4; Juv. 1, 15:
nos patriam fugimus,Verg. E. 1, 4.— Instead of the gen. poss. noster is commonly used. But:
impedis et ais "habe meam rationem." Habe nostrum,Cic. Att. 7, 9, 4.—
So, freq. with omnium: communis nostrum omnium patria,Cic. Fl. 2, 5:
communem omnium nostrum condicionem miserari,id. Mur. 27, 55:
praesens omnium nostrum fortuna,Liv. 25, 38, 2; 21, 43, 18.—The gen. obj. is usually nostri, rarely nostrum:
nil nostri miserere?Verg. E. 2, 7:
memoria nostri tua,Cic. Fam. 12, 17, 1:
amor nostri,id. ib. 5, 12, 3:
nostri cupidine captus,Ov. M. 13, 762:
vale, nostri memor,Juv. 3, 318.—Gen. part. nearly always nostrum:
quem enim nostrum,Cic. Fam. 5, 12, 5:
domus utriusque nostrum,id. Q. Fr. 2, 4, 2:
Fabio amantissimo utriusque nostrum,id. Att. 8, 12, 1. —Plur. with sing. predic.:
absente nobis for absente me,Ter. Eun. 4, 3, 7:
nobis merenti,Tib. 3, 6, 55:
insperanti nobis,Cato, 107, 5 sq.—It often takes the suffix -met, Hor. S. 1, 3, 67; 1, 10, 56.