nūtrīcĭus — Lewis & Short
nūtrīcĭus and -tĭus, a, um, adj.nutrix,
quis Faustulum nescit pastorem fuisse nutricium, qui Romulum et Remum educavit?Varr. R. R. 2, 1, 9:
nutriciae curae,Arn. 2, 58:
humus radices tenero velut nutricio sinu recipit,Col. 3, 13, 7.—
erat in procuratione regni, propter aetatem pueri, nutricius ejus,Caes. B. C. 3, 107; Inscr. Orell. 2964.—Also, transf.:
Favonius afflatu nutricium exercebit,Plin. 18, 34, 67, § 337.—
illius pio maternoque nutricio aeger convalui,Sen. Cons. ad Helv. 19, 2:
nutricia ducere ab aliquo,Arn. 5, 163:
omnia infantum nutricia,Manil. 3, 133.—