ŏb-audĭo — Lewis & Short
ŏb-audĭo, ii, 4, v. a., for oboedio,
I to obey (post-class.); constr. with dat. or absol.
(a) With dat.:
alicui,App. M. 3, p. 136, 11.—
(b) Absol.:
Adam non obaudiit,Tert. adv. Marc. 2, 2.—With acc.:
obaudite me,Vulg. Eccles. 39, 17.—Hence, ŏbaudĭens, entis, P. a., obedient (eccl. Lat. for oboediens).— Comp.:
quid obaudientius esse potest, quam ut, etc.,Ambros. Ep. 21.