ob-testor — Lewis & Short
ob-testor, ātus, 1, v. dep.,
necessitudinem nostram tuamque in me benevolentiam obtestans,Cic. ad Brut. 1, 13, 1:
deūm hominumque fidem,Liv. 2, 10:
sacra regni, deos et hospitales mensas,Tac. A. 2, 65:
summam rempublicam agi obtestans,id. ib. 12, 5:
aut militum se manibus aut suis moriturum obtestans,id. H. 3, 10; Suet. Calig. 15 fin.—
per ego haec genua te,Plaut. Rud. 3, 2, 13; id. Aul. 4, 9, 4:
per omnes deos te obtestor, ut, etc.,Cic. Att. 11, 2, 2; Verg. A. 9, 260:
vos judices,Cic. Cael. 32, 78:
vos obtestor atque obsecro, ut, etc.,id. Sest. 69, 147:
id sibi ne eripiatis, vos obtestatur,id. Sull. 32, 89:
obsistens obtestansque deum et hominum fidem testabatur, nequiquam eos fugere,Liv. 2, 10, 3. —With double acc.:
illud te ... Pro Latio obtestor, ne, etc.,Verg. A. 12, 819.—Part.: obtestātus, a, um, in the pass. signif., earnestly entreated, supplicated, implored:
obtestatus prece impensā,Amm. 31, 9, 4:
obtestatā fide,App. M. 2, p. 125, 11.