Aulularia

The words most alive here

When a word is this common, does the corpus tell us anything about it beyond where the writing itself lives?

• Evclio 134
• facio 86
• Megadorvs 65
• nunc 60
• Lyconides 52
• Strobilvs 42
• quam 40
• habeo 39
• scio 37
• aurum 35
• malus 32
• dico 32

By how often they stand in this work, the commonest particles set aside. Each opens onto its own word.

Read from it

• Evclio Praesagibat mi animus frustra me ire, quom exibam domo; itaque abibam invitus; nam neque quisquam curialium venit neque magister quem dividere argentum oportuit. nunc domum properare propero, nam egomet sum hic, animus domi est. Megadorvs Salvos atque fortunatus, Euclio, semper sies. Evclio Di te ament, Megadore. Megadorvs Quid tu? recten atque ut vis vales? Evclio Non temerarium est, ubi dives blande appellat pauperem. iam illic homo aurum scit me habere, eo me salutat blandius. Megadorvs Ain tu te valere? Evclio Pol ego haud perbene a pecunia. Megadorvs Pol si est animus aequos tibi, sat hábes qui bene vitam colas. Evclio Anus hercle huic indicium fecit de auro, perspicue palam est, cui ego iam linguam praecidam atque oculos effodiam domi. Megadorvs Quid tu solus tecum loquere? Evclio Meam pauperiem conqueror. virginem habeo grandem, dote cassam atque inlocabilem, neque eam queo locare cuiquam. Megadorvs Tace, bonum habe animum, Euclio. dabitur, adiuvabere a me. dic, si quid opust, impera. Evclio Nunc petit, cum pollicetur; inhiat aurum ut devoret. altera manu fert lapidem, panem ostentat altera. nemini credo qui large blandust dives pauperi: ubi manum inicit benigne, ibi onerat aliqua zamia. ego istos novi polypos, qui ubi quidquid tetigerunt tenent. Megadorvs Da mi operam parumper. paucis, Euclio, est quod te volo de communi re appellare mea et tua. Evclio Ei misero mihi, aurum mi intus harpagatum est. nunc hic eam rem volt, scio, mecum adire ad pactionem. verum intervisam domum. Megadorvs Quo abis? Evclio Iam ad te revortar: nunc est quod visam domum.— Megadorvs Credo edepol, ubi mentionem ego fecero de filia, mi ut despondeat, sese a me derideri rebitur; neque illo quisquam est alter hodie ex paupertate parcior. Evclio Di me servant, salva res est. salvom est si quid non perit. nimis malé timui. prius quam íntro redii, exanimatus fui. redeo ad te, Megadore, si quid me vis. Megadorvs Habeo gratiam. quaeso, quod te percontabor, ne id te pigeat proloqui. Evclio Dum quidem né quid perconteris quod non lubeat proloqui. Megadorvs Dic mihi, quali me arbitrare genere prognatum? Evclio Bono. Megadorvs Quid fide? Evclio Bona. Megadorvs Quid factis? Evclio Neque malis neque improbis. Megadorvs Aetatem meam scís? Evclio Scio esse grandem, item ut pecuniam. Megadorvs Certe edepol equidem te civem sine mala omni malitia semper sum arbitratus et nunc arbitror. Evclio Aurum huic olet. quid nunc me vis? Megadorvs Quoniam tu me et ego te qualis sis scio, quae res recte vortat mihique tibique tuaeque filiae, filiam tuám mi uxorem posco. promitte hoc fore. Evclio Heia, Megadore, haud decorum facinus tuis factis facis, ut inopem atque innoxium abs te atque abs tuis me inrideas. nam de te neque re neque verbis merui ut faceres quod facis. Megadorvs Neque edepol ego te derisum venio neque derideo, neque dignum arbitror. Evclio Cur igitur poscis meam gnatam tibi? Megadorvs Vt propter me tibi sit melius mihique propter te et tuos. Evclio Venit hoc mihi, Megadóre, in mentem, ted esse hominem divitem, factiosum, me autem esse hominem pauperum pauperrimum; nunc si filiam locassim meam tibi, in mentem venit te bovem esse et me esse asellum: ubi tecum coniunctus siem, ubi onus nequeam ferre pariter, iaceam ego asinus in luto, tu me bos magis haud respicias, gnatus quasi numquam siem. et te utar iniquiore ét meus me ordo inrideat, neutrubi habeam stabile stabulum, si quid divorti fuat: asini me mordicibus scindant, boves incursent cornibus. hoc magnum est periclum, ab asinis ad boves transcendere. Megadorvs Quam ad probos propinquitate proxime te adiunxeris, tam optumum est. tu condicionem hanc accipe, ausculta mihi, atque eam desponde mi. Evclio At nihil est dotis quod dem. Megadorvs Ne duas. dum modó morata recte veniat, dotata est satis. Evclio Eo dico, ne me thensauros repperisse censeas. Megadorvs Novi, ne doceas. desponde. Evclio Fiat. sed pro Iuppiter, num égo disperii? Megadorvs Quíd tibi est? Evclio Quid crepuit quasi ferrum modo?— Megadorvs Hic apud me hortúm confodere iussi. sed ubi hic est homo? abiit neque me certiorem fecit. fastidit mei, quia videt me suam amicitiam velle: more hominum facit; nam si opulentus it petitum pauperioris gratiam, pauper metuit congrediri, per metum male rem gerit. idem, quando occasio illaec periit, post sero cupit. Evclio Si hercle ego te non elinguandam dedero usque ab radicibus, impero auctorque ego sum, ut tu me cuivis castrandum loces. Megadorvs Video hercle ego te me arbitrari, Eúclio, hominem idoneum, quem senecta aetate ludos facias, haud merito meo. Evclio Neque edepol, Megadore, facio, neque, si cupiam, copia est. Megadorvs Quid nunc? etiam mihi despondes filiam? Evclio Illis legibus, cum illa dote quam tibi dixi. Megadorvs Sponden ergo? Evclio Spondeo. Megadorvs Di bene vertant. Evclio Ita di faxint. illud facito ut memineris, convenisse ut ne quid dotis mea ad te afferret filia. Megadorvs Memini. Evclio At scio quo vos soleatis pacto perplexarier: pactum non pactum est, non pactum pactum est, quod vobis lubet. Megadorvs Nulla controversia mihi tecum erit. sed nuptias num quae causa est quin faciamus hodie? Evclio Immo edepol optuma. Megadorvs Ibo igitur, parabo. numquid me vis? Evclio Istuc. ei et vale. Megadorvs Heus, Pythodice, sequere propere me ad macellum strenue.— Evclio Illic hinc abiit. di immortales, obsecro, aurum quid valet. id inhiat, ea affinitatem hanc obstinavit gratia.

  Plautus, Aulularia 2.2

• Evclio Volui animum tandem confirmare hodie meum, ut bene me haberem filiai nuptiis. venio ad macellum, rogito pisces: indicant caros; agninam caram, caram bubulam, vitulinam, cetum, porcinam: cara omnia. atque eo fuerunt cariora, aes non erat. abeo íratus illinc, quoniam nihil est qui emam. ita illís impuris omnibus adii manum. deinde egomet mecum cogitare intervias occepi: festo die si quid prodegeris, profesto egere liceat, nisi peperceris. postquam hanc rationem ventri cordique edidi, accessit animus ad meam sententiam, quam minimo sumptu filiam ut nuptum darem. nunc tusculum emi hoc et coronas floreas: haec imponentur in foco nostro Lari, ut fortunatas faciat gnatae nuptias. sed quid ego apertas aedis nostras conspicor? et strepitust intus. numnam ego compilor miser? Congrio Aulam maiorem, si pote, ex vicinia pete: haec est parva, capere non quit. Evclio Ei mihi, perii hercle. aúrum rapitur, aula quaeritur. Apollo, quaeso, subveni mi atque adiuva, confige ságittis fures thensaurarios, si cui in re tali iam subvenisti antidhac. sed cesso prius quam prorsus perii currere?

  Plautus, Aulularia 2.8

• Evclio Nunc defaecato demum animo egredior domo, postquam perspexi salva esse intus omnia. redi núnciam intro atque intus serva. Staphyla Quippini? ego intus servem? an ne quis aedes auferat? nam hic apud nos nihil est aliud quaesti furibus, ita inaniis sunt oppletae atque araneis. Evclio Mirum quin tua me causa faciat Iuppiter Philippum regem aut Dareum, trivenefica. araneas mihi ego illas servari volo. pauper sum; fateor, patior; quod di dant fero. abi intro, occlude ianuam. iam ego hic ero. cave quémquam alienum in aedis intro miseris. quod quispiam ignem quaerat, extingui volo, ne causae quid sit quod te quisquam quaeritet. nam si ignis vivet, tu extinguere extempulo. tum aquam aufugisse dicito, si quis petet. cultrum, securim, pistillum, mortarium, quae utenda vasa semper vicini rogant, fures venisse atque abstulisse dicito. profecto in aedis meas me absente neminem volo intro mitti. atque etiam hoc praedico tibi, si Bona Fortuna veniat, ne intro miseris. Staphyla Pol ea ipsa credo ne intro mittatur cavet, nam ad aedis nostras numquam adit, quamquam prope est. Evclio Tace atque abi intro. Staphyla Taceo atque abeo.— Evclio Occlude sis fores ambobus pessulis. iam ego hic ero. discrucior animi, quía ab domo abeundum est mihi. nimis hercle invitus abeo. sed quid agam scio. nam noster nostrae qui est magister curiae dividere argenti dixit nummos in viros; id si relinquo ac non peto, omnes ilico me suspicentur, credo, habere aurum domi. nam non est veri simile, hominem pauperem pauxillum parvi facere quin nummum petat. nam nunc cum celo sedulo omnis, ne sciant, omnes videntur scire et me benignius omnes salutant quam salutabant prius; adeunt, consistunt, copulantur dexteras, rogitant me ut valeam, quid agam, quid rerum geram. nunc quo profectus sum ibo; postidea domum me rursum quantum potero tantum recipiam.

  Plautus, Aulularia 1.2

• Evclio Quís homo hic loquitur? Lyconides Égo sum miser. Evclio Immo égo sum, et misere pérditus, cui tanta mala maestitudoque optigit. Lyconides Animo bono es. Evclio Quo, obsecro, pacto esse possum? Lyconides Quia istuc facinus, quod tuom sollicitat animum, id ego feci et fateor. Evclio Quid ego ex te audio? Lyconides Id quod verumst. Evclio Quid ego de te commerui, adulescens, mali, quam ob rem ita faceres meque meosque perditum ires liberos? Lyconides Deus impulsor mihi fuit, is me ád illam inlexit. Evclio Quo modo? Lyconides Fateor peccavisse ét me culpam commeritum scio; id adeo te oratum advenio ut animo aequo ignoscas mihi. Evclio Cur id ausus es facere, ut id quod non tuom esset tangeres? Lyconides Quid vis fieri? factum est illud: fieri infectum non potest. deos credo voluisse; nam ni vellent, non fieret, scio. Evclio At ego deos credo voluisse ut ápud me te in nervo enicem. Lyconides Ne ístuc dixis. Evclio Quid tibi ergo meam me invito tactiost? Lyconides Quia vini vitio atque amoris feci. Evclio Homo audacissime, cum istacin te oratione huc ad me adire ausum, impudens! nam si istuc ius est ut tu istuc excusare possies, luci claro deripiamus aurum matronis palam, post id si prehensi simus, excusemus ebrios nos fecisse amoris causa. nimis vilest vinum atque amor, si ebrio atque amanti impune facere quod lubeat licet. Lyconides Quin tibi ultro supplicatum venio ob stultitiam meam. Evclio Non mi homines placent qui quando male fecerunt purigant. tu illam scibas non tuam esse: non attactam oportuit. Lyconides Ergo quia sum tangere ausus, haud causificor quin eam ego habeam potissimum. Evclio Tun habeas me invito meam? Lyconides Haud te invito postulo; sed meam esse oportere arbitror. quin tu iam invenies, inquam, meam illam esse oportere, Euclio. Evclio Iam quidem hercle te ad praetorem rapiam et tibi scribam dicam, nisi refers. Lyconides Quid tibi ego referam? Evclio Quod surripuisti meum. Lyconides Surripui ego tuom? unde? aut quid id est? Evclio Ita te amabit Iuppiter, ut tu nescis. Lyconides Nisi quidem tu mihi quid quaeras dixeris. Evclio Aulam auri, inquam, te reposco, quam tu confessus es mihi te abstulisse. Lyconides Neque edepol ego dixi neque feci. Evclio Negas? Lyconides Pernego immo. nam neque ego aurum neque istaec aula quae siet scio nec novi. Evclio Illam, ex Silvani luco quam abstuleras, cedo. i, refer. dimidiam tecum potius partem dividam. tam etsi fur mihi es, molestus non ero. i vero, refer. Lyconides Sanus tu non es qui furem me voces. ego te, Euclio, dé alia re rescivisse censui, quod ad me attinet; † magna est res quam ego tecum otiose, si otium est, cupio loqui. Evclio Dic bona fide: tu id aurum non surripuisti? Lyconides Bona. Evclio Neque eum scis qui abstulerit? Lyconides Istuc quoque bona. Evclio Atque id si scies qui abstulerit, mihi indicabis? Lyconides Faciam. Evclio Neque partem tibi ab eo qui habet indipisces neque furem excipies? Lyconides Ita. Evclio Quid si fallis? Lyconides Tum me faciat quod volt magnus Iuppiter. Evclio Sat habeo. age nunc loquere quid vis. Lyconides Si me novisti minus, génere quo sim gnátus: hic mihi ést Megadorus avonculus, meus pater fuit Antímachus, ego vocor Lyconides, mater est Eunomia. Evclio Novi genus. nunc quid vis? id volo noscere. Lyconides Filiam ex te tú habes. Evclio Immo éccillam domi. Lyconides Eam tu despondisti, opinor, meo avonculo. Evclio Omnem rem tenes. Lyconides Is me nunc renuntiare repudium iussit tibi. Evclio Repudium rebus paratis, exornatis nuptiis? ut illum di immortales omnes deaeque quantum est perduint, quem propter hodie auri tantum perdidi infelix, miser. Lyconides Bono animo es, bene dice. nunc quae res tibi et gnatae tuae bene feliciterque vortat—ita di faxint, inquito. Evclio Ita di faciant. Lyconides Et mihi ita di faciant. audi nunciam. qui homo culpam admisit in se, nullust tam parvi preti, quom pudeat, quin purget sese. nunc te obtestor, Euclio, ut si quid ego erga te imprudens peccavi aut gnatam tuam, ut mi ignoscas eamque uxorem mihi des, ut leges iubent. ego me iniuriam fecisse filiae fateor tuae, Cereris vigiliis, per vinum atque impulsu adulescentiae. Evclio Ei mihi, quód ego facinus ex te aúdio? Lyconides Cur eiulas, quém ego avom feci iam ut esses filiai nuptiis? nam tua gnata peperit, decumo mense post: numerum cape; ea re repudium remisit avonculus causa mea. i intro, exquaere, sitne ita ut ego praedico. Evclio Perii oppido, ita mihi ad malum malae res plurimae se adglutinant. ibo intro, ut quid huius verum sit sciam.— Lyconides Iam te sequor. haec própemodum iam esse ín vado salútis res vidétur. nunc servom esse ubi dicam meum Strobilum non reperio; nisi etiam hic opperiar tamen paulisper; postea intro hunc subsequar. nunc interim spatium ei dabo exquirendi meum factum ex gnatae pedisequa nutrice anu: ea rem novit.

  Plautus, Aulularia 4.10

• Evnomia Velím te arbitrári med haéc verba, fráter, meai fidei tuaique rei causa facere, ut aequom est germanam sororem. quamquam haud falsa sum nos odiosas haberi; nam multum loquaces merito omnes habemur, nec mutam profecto repertam ullam esse aut hodie dicunt mulierem aut ullo in saeclo. verum hoc, frater, unum tamen cogitato, tibi proximam me mihique esse item te; ita aequom est quod in rem esse utrique arbitremur et mihi te et tibi me consulere et monere; neque óccultum id habéri neque pér metúm mussári, quin participem pariter ego te et tu me ut facias. eo núnc ego secreto ted huc foras seduxi, ut tuam rém ego tecum hic loquerer familiarem. Megadorvs Da mi, optuma femina, manum. Evnomia Vbi ea est? quis ea est nam optuma? Megadorvs Tu. Evnomia Túne ais? Megadorvs Si négas, nego. Evnomia Decet te équidem vera próloqui; nam optúma nullá potest eligi: alia ália peior, fráter, est. Megadorvs Idem ego árbitror, néc tibi advorsari certum est de istac ré umquam, soror. Evnomia Dá mihí óperam amabó. Megadorvs Tuast, útere atque ímpera, si quíd vis. Evnomia Íd quod in rém tuam óptumum esse árbitror, téd id monitum advénto. Megadorvs Soror, móre tuo facis. Evnomia Fáctum volo. Megadorvs Quid ést id, sorór? Evnomia Quod tibí sempitérnum salútare sit: liberís procreándis (ita dí faxint) volo te úxorem domum dúcere. Megadorvs Ei occidí. Evnomia Quid ita? Megadorvs Quia míhi misero cerebrum éxcutiunt tua dícta, soror: lapidés loqueris. Evnomia Heia, hoc face quod te iubet soror. Megadorvs Si lubeat, faciam. Evnomia In rem hoc tuam est. Megadorvs Vt quidem emoriar prius quam ducam. sed hís legibús si quam dáre vis dúcam: quae crás veniat, peréndie forás feratur; his legibús dare vís? cedo: nuptiás adorna. Evnomia Cum máxima possúm tibi, fratér, dare dote; sed ést grandiór natu: média est múlieris aetas. eam sí iubes, fratér, tibi me póscere, poscam. Megadorvs Núm non vis me intérrogare te? Evnomia Ímmo, si quid vís, roga. Megadorvs Post mediam aetatem qui media ducit uxorem domum, si eam senex anum praegnatem fortuito fecerit, quid dubitas, quin sit paratum nomen puero Postumus? nunc ego istúm, soror, laborem demam et deminuam tibi. ego virtute deum et maiorum nostrum dives sum satis. istas magnas factiones, animos, dotes dapsiles, clámores, impéria, eburata véhicla, pallas, púrpuram, nil moror quae in servitutem sumptibus redigunt viros. Evnomia Dic mihi, quaeso, quis ea est, quam vis ducere uxorem? Megadorvs Eloquar. nostin hunc senem Euclionem ex proximo pauperculum? Evnomia Novi, hominem haud malum mecastor. Megadorvs Eius cupio filiam virginem mihi desponderi. verba ne facias, soror. scio quid dictura es: hanc esse pauperem. haec pauper placet. Evnomia Di bene vortant. Megadorvs Idem ego spero. Evnomia Quid me? num quid vis? Megadorvs Vale. Evnomia Et tu, frater.— Megadorvs Ego conveniam Eúclionem, si domi est. sed eccum video. nescio unde sese homo recipit domum.

  Plautus, Aulularia 2.1

• Strobilvs Emortuom ego me mavelim leto malo quam non ego illi dém hodie insidias seni. nam híc iam non audebit aurum abstrudere: credo ecferet iam secum et mutabit locum. attat, foris crépuit. senex eccum aurum ecfert foras. tantisper huc ego ad iánuam concessero.

  Plautus, Aulularia 4.5

Doors

• Ask about the words of the Aulularia →
• Other works of Plautus Amphitruo ·Asinaria ·Bacchides ·Captivi ·Casina ·Cistellaria ·Curculio ·Epidicus ·Menaechmi ·Mercator ·Miles Gloriosus ·Mostellaria ·Persa ·Poenulus ·Pseudolus ·Rudens