ob-turbo — Lewis & Short
ob-turbo, āvi, ātum, 1, v. a.,
obturbata proculcatione prius aqua,Plin. 8, 18, 26, § 68. —
(eos) denso agmine obturbabat,Tac. H. 3, 25:
ne obturba, ac tace,Plaut. Poen. 1, 2, 49:
lectorem,Suet. Aug. 86; cf.:
obturbatur militum vocibus,Tac. H. 3, 10:
me scriptio et litterae non leniunt sed obturbant,distract, Cic. Att. 12, 16 fin.:
solitudinem,to disturb, id. ib. 12, 18.— Absol.: obturbabant patres specie detestandi, to raise a disturbance or clamor, Tac. A. 6, 24 (30 Ritter).—Impers.:
obturbatur, obstrepitur,Plin. Ep. 9, 13, 19.