pēnĭcŭlus — Lewis & Short
pēnĭcŭlus, i, m.dim.penis, lit., a little tail; hence,
I A brush for removing dust (for which ox-tails and horse-tails were used):
(a pene) peniculi, quis calciamenta tergentur, quod e codis extremis faciebant antiqui, etc.,Fest. p. 230 Müll.:
juventus nomen fecit Peniculo mihi, ideo quia mensam, quando edo, detergeo,Plaut. Men. 1, 1, 1; cf.:
Quis iste'st Peniculus? Qui extergentur baxeae?id. ib. 2, 3, 40.—
II A sponge:
ut peniculus novos exurgeri solet,Plaut. Rud. 4, 3, 69; Ter. Eun. 4, 7, 7; Amm. 15, 5, 4; cf.: peniculi spongiae longae propter similitudinem caudarum appellatae, Paul. ex Fest. p. 208 Müll. —
III A painter's brush or pencil, Dig. 33, 7, 17.—
IV Perh., in an ambiguous sense, = membrum virile, Plaut. Men. 2, 2, 12.