percontātĭo — Lewis & Short
percontātĭo (percunct-), ōnis, f.percontor,
I an asking, inquiring after any thing; a question, inquiry.
I In gen. (class.):
tempus percontatione consumere,Cic. Univ. 1:
aliquid percontationibus reperire,Caes. B. G. 5, 13:
percontatio quid in senatu esset actum,Cic. Brut. 60, 218:
collocutio atque percontatio,Plin. 11, 30, 36, § 110.—
II In partic., as a figure of speech, Cic. de Or. 3, 53, 203.