per-māno — Lewis & Short
per-māno, āvi, ātum, 1, v. n.,
in saxis ac speluncis permanat aquarum Liquidus umor,Lucr. 1, 348:
permanat calor argentum,id. 1, 494:
primordia singula per quojusque foramina permanare,id. 2, 397; so id. 6, 952; 3, 699.—
syn.: penetro, pervado): sucus permanat ad jecur,Cic. N. D. 2, 55, 137:
venenum in omnis partis corporis permanat,id. Clu. 62, 173 (but in Lucr. 1, 122, the correct read. is permaneant; v. Lachm. ad h. l., and permaneo, a).—
amor usque in pectus permanavit,Plaut. Most. 1, 2, 63; Lucr. 3, 253:
conclusiunculae ad sensus non permanantes,Cic. Tusc. 2, 18, 42:
ut sermones hominum ad vestras aures permanarent,id. Balb. 25, 56:
macula permanat ad animum,id. Rosc. Am. 24, 66:
Pythagorae doctrina permanavisse mihi videtur in hanc civitatem,id. Tusc. 4, 1, 2; cf.:
hoc ubi uno auctore ad plures permanaverat, etc.,Caes. B. C. 2, 29, 1.—*