1. Quinquātrūs — Lewis & Short
Quinquātrūs, ŭum, f., and Quin-quātrĭa, ōrum and ĭum, n.quinque, as falling on the fifth day after the ides; cf. Varr. L. L. 6, § 14 Müll.; Fest. p. 254 sq. ib.; Gell. 2, 21, 7,
sic hic, quod erat post diem quintum Idus Quinquatrus,Varr. L. L. 6, § 14 Müll. This is described by Ov. F. 3, 809 sqq.; Plaut. Mil. 3, 1, 97:
Quinquatribus frequenti senatu causam tuam egi,Cic. Fam. 12, 25, 1:
pridie Quinquatrus,id. Att. 9, 13, 2:
Quinquatribus ultimis,Liv. 44, 20; Hor. Ep. 2, 2, 197.—
In the form Quinquatria: celebrabat et in Albano quotannis Quinquatria Minervae,Suet. Dom. 4:
sollemnia Quinquatrium,id. Ner. 34: nos Quinquatriis satis jucunde egimus, August. ap. Suet. Aug. 71; Ov. Am. 1, 8, 65.—
Of the lesser Quinquatrus: Quinquatrus minusculae dictae Juniae Idus ab similitudine majorum, quod tibicines tum feriati vagantur per urbem et conveniunt ad aedem Minervae,Varr. L. L. 6, § 17 Müll.; cf. Fest. p. 149 ib.:
et jam Quinquatrus jubeor narrare minores,Ov. F. 6, 651.