rĕfŭgĭum — Lewis & Short
rĕfŭgĭum, ii, n.refugio,
I a recourse, a taking refuge (mostly post-Aug.; cf.: perfugium, asylum).
I Lit. (not in Cic.).
A Abstr.:
ad naves,Front. Strat. 1, 11 fin. — In plur.:
portas refugiis profugorum aperuere,Just. 11, 4, 9. —
B Concr., a place of refuge, a refuge:
silvae tutius dedere refugium,Liv. 9, 37:
refugium abscondendi causā servo praestare,Dig. 11, 3, 1, § 2.—In plur., Front. Strat. 1, 3 fin.:
refugia aperire,Dig. 7, 1, 13, § 7:
quos refugia montium receperunt,Just. 2, 6, 11.—
II Trop., a refuge: regum, populorum, nationum portus erat et refugium senatus, * Cic. Off. 2, 8, 26; Suet. Tib. 35:
Dominus refugium pauperi,Vulg. Psa. 9, 9.—In plur.:
refugia salutis,Just. 14, 2, 8.