rĕpentīnus — Lewis & Short
rĕpentīnus, a, um, adj.repens,
adventus hostium (opp. exspectatus),Cic. Rep. 2, 3, 6; so (opp. meditata et praeparata) id. Off. 1, 8, 27:
unde iste amor tam improvisus ac tam repentinus?id. Agr. 2, 22, 60:
sentit omnia repentina et nec opinata esse graviora,id. Tusc. 3, 19, 45; cf.:
repentinus inopinatusque finis vitae,Suet. Caes. 87 (shortly before, subita celerisque mors):
vis repentina et inexspectata,Cic. de Or. 2, 55, 225:
consilium (with temerarium),id. Inv. 2, 9, 28:
exercitus (with tumultuarius),Liv. 41, 10; cf.
cohors,id. 41, 1:
venenum (with praeceps),Tac. A. 12, 66:
periculum,Caes. B. G. 3, 3:
bonum,Ter. And. 5, 4, 35:
mors,Cic. Clu. 62, 173; id. Div. 2, 35, 74:
edictum,Cic. Verr. 2, 3, 14, § 36:
motus Galliae,Caes. B. G. 5, 22:
tumultus ac defectio,id. ib. 5, 26; cf.
tumultus,Ov. M. 5, 5:
conjuratio Gallorum,Caes. B. G. 5, 27 et saep.:
ignoti homines et repentini,upstart, Cic. Brut. 69, 242; cf.:
repentina atque ex virtute nobilitas,Liv. 1, 34:
consilium,Nep. Paus. 4, 5.—
De repentino, adverb.,suddenly, App. Flor. p. 353; id. de Deo Socr. p. 365, 14.— Comp.:
nimbus quanto repentinior est, tanto vehementior,App. Mund. p. 61, 20 (al. repentinus). — Adv. (rare for repente): rĕpen-tīnō, suddenly, unexpectedly, Plaut. Ps. 1, 1, 37; Afran. ap. Charis. p. 193 P.; Cic. Quint. 4, 14; Caes. B. G. 2, 33.