rĕsĭpisco — Lewis & Short
rĕsĭpisco, īvi or ĭi (resipui,
Cic. Att. 4, 5, 1; Afran. ap. Prisc. 897 P.; or Com. Rel. v. 16 Rib.;I
resipisti,Plaut. Mil. 4, 8, 34;
resipisset,Cic. Sest. 38, 80;
resipiit,Suet. Ner. 42), 3, v. inch. n. [resipio], to recover one's senses, come to one's self again; to revive, recover (class.):
afferte aquam ... dum resipiscit ... Jam resipisti?Plaut. Mil. 4, 8, 24, and 35; Ter. And. 4, 2, 15; Suet. Tib. 73; id. Ner. 42; Plin. 30, 10, 24, § 84:
multo omnium nunc me fortunatissimum Factum puto esse, gnate, quom te intellego Resipisse,are returned to your senses, become reasonable, Ter. Heaut. 4, 8, 3; Afran. l. l.; Cic. Att. 4, 5, 1; id. Sest. 38, 80:
ut tunc saltem resipiscerent,Liv. 36, 22; Tac. H. 4, 67 fin.; Suet. Aug. 48:
fessi resipiscimus aestu,Prop. 3 (4), 24, 17. Tert. Apol. 17:
a diaboli laqueis,escape, Vulg. 2 Tim. 2, 26.