rĕ-tĭcĕo — Lewis & Short
rĕ-tĭcĕo, cŭi, 2, v. n. and
syn.: sileo, obmutesco): cum Sulpicius reticuisset, etc.,Cic. de Or. 2, 57, 232:
de Chelidone reticuit, quoad potuit,Cic. Verr. 2, 1, 53, § 139:
de utriusque vestrum errore,id. Phil. 1, 12, 29:
non placuit reticere,Sall. J. 85, 26:
ne retice, ne verere,Ter. Heaut. 1, 1, 33:
de adversis,Tac. A. 1, 67:
velut vinculis ori impositis reticentes,Amm. 30, 4, 11. — Poet.:
lyra, quae reticet,Claud. IV. Cons. Hon. 223:
Pelion,id. in Rufin. 2, 43.—
nunc interroganti senatori, paeniteatne, etc. . . . si reticeam, superbus videar,Liv. 23, 12, 9 Drak.; 3, 41, 3; Tac. A. 14, 49:
loquenti,Ov. M. 3, 357.—
syn. celo): nihil reticebo, quod sciam,Plaut. Merc. 5, 9, 47; so,
nihil,Ter. Ad. 3, 3, 51; Cic. Q. Fr. 1, 2, 1, § 3:
ea, quae, etc.,id. Fam. 5, 2, 1:
quae audierat,Sall. C. 23, 2:
vestros dolores,Prop. 1, 10, 13:
multa linguae reticenda modestae,Ov. H. 19, 63.— Pass.:
reticetur formula pacti,Ov. H. 20, 151.—Absol.:
nihil me subterfugere voluisse reticendo nec obscurare dicendo,Cic. Clu. 1, 1.— P. a. as subst.: rĕtĭcenda, ōrum, n., things to be kept secret, Just. 1, 7, 4.