saevĭo — Lewis & Short
saevĭo, ii, ītum, 4 (old form of the
I imperf. saevibat, Lucr. 5, 1003; fut. saevibo, Mar. Vict. from Macr. 20, p. 443), v. n. saevus, to be fierce or furious, to rage, to vent one's rage (very freq. since the Aug. per.; once in Cæs.; not in Cic.; but saevus and saevitia several times in Cic.).
I Lit., of animals:
ubi equus saevit,Lucr. 5, 1075:
(lupus) rabieque fameque,Ov. M. 11, 369:
anguis,Verg. G. 3, 434:
panthera,Phaedr. 3, 2, 14:
leo,Val. Fl. 6, 613 al.:
aper in pecudes,Ov. M. 8, 296:
accipiter in omnes aves,id. ib. 11, 345:
canes in alios saevientes,Gell. 7, 1, 6.—
B Esp., of the cries of enraged animals:
hinc exaudiri gemitus iraeque leonum, ... atque in praesepibus ursi Saevire,Verg. A. 7, 17 Forbig. ad loc. (cf. Rib. ad loc., who conjectures mugire):
agni balant, porcelli gruniunt, ursi saeviunt,Spart. Get. 5.—
II Transf., of any strong, passionate excitement, to rage, rave; to be furious, mad, violent, angry, etc. (cf.: furo, bacchor).
A Of persons:
here mi, nimium saevis,Plaut. Cas. 3, 5, 20; id. Truc. 5, 4; cf. id. Ps. 5, 1, 4:
ah, ne saevi tantopere,Ter. And. 5, 2, 27:
ne saevi, magna sacerdos,Verg. A. 6, 544:
si quid saeviunt senes,Plaut. Ep. 5, 1, 51:
leniter qui saeviunt sapiunt magis,who control their anger, id. Bacch. 3, 3, 4:
saevire Fortuna ac miscere omnia coepit,Sall. C. 10, 1:
saeviens turba,Liv. 8, 24:
seditionibus saevire,id. 2, 44:
in delectibus saevire solitos,id. 2, 44 Drak.:
(paedagogi) imperiosi atque interim saevientes,Quint. 1, 1, 8:
saevire securibus,Plin. Pan. 52, 4:
saevit animis ignobile vulgus,Verg. A. 1, 149:
animis acerbis (with procedere longius iras),id. ib. 5, 462:
pater ardens Saevit, quod, etc.,Hor. S. 1, 4, 49:
saeviat atque novos moveat Fortuna tumultus,id. ib. 2, 2, 126:
saevire in tergum et in cervices,Liv. 3, 45:
in obsides innoxios,id. 28, 34:
in delubra,id. 31, 30:
in se ipsum,id. 1, 53:
in conjuges ac liberos,Tac. Agr. 38; id. A. 3, 31 fin.; Suet. Aug. 13; Ov. M. 4, 712 al.; cf.:
flagellis in aliquem,Juv. 10, 180; and:
in se (corresp. to manus sibi inferre),Dig. 29, 5, 1, § 22.— Poet., with dat.:
qui mihi nunc saevit,Ov. H. 4, 148; Tib. 1, 2, 88.—Poet., with inf. (cf. saevus, II. A.):
cum manus impia saevit Sanguine Caesareo Romanum exstinguere nomen,Ov. M. 1, 200.—Impers. pass.:
clade saevitum est,Suet. Ner. 38:
constat Trojā captā in ceteros saevitum esse Trojanos,Liv. 1, 1:
in aliquid (aliquem),id. 34, 14; 41, 6; Vell. 2, 74, 44; Tac. Agr. 2; id. A. 1, 49; 4, 20; id. H. 2, 62 al.—
B Of things:
saevit minaci murmure ventus,Lucr. 1, 276; cf.:
frustra mare saepe coortum Saevibat,id. 5, 1003:
dum longus inter saeviat Ilion Romamque pontus,Hor. C. 3, 3, 37:
pelagus,Tac. A. 15, 46:
mare ventis,Sall. J. 78, 3: ventus, * Caes. B. G. 3, 13 fin.; cf.
Aufidus,Hor. C. 4, 14, 27:
medius dies solstitio,Sen. Hippol. 766:
venenum in praecordiis,Hor. Epod. 3, 5:
gula,Juv. 5, 94; cf.
venter (sc. fame),App. M. 4, p. 145:
arbor stridoribus,Sil. 13, 600:
cum tibi flagrans amor ... Saeviet circa jecur ulcerosum,Hor. C. 1, 25, 15:
saevit amor ferri,Verg. A. 7, 461; 4, 532:
dolor in erepto amore,Prop. 2, 8, 36 (8 b, 20):
dolor in praecordiis,Petr. 17, 8:
ira in aliquem,Ov. M. 14, 193:
quo fortuna magis saevit,id. P. 2, 3, 51:
fames,Val. Fl. 4, 499:
morbus,Gell. 12, 5, 4: acerbus odor. Val. Fl. 4, 493:
acer hinnitus equorum,Sil. 4, 97: oratio ferociens saeviensque (opp. demissa jacensque), Gell 1, 11, 15.