sēdĭtĭōsus — Lewis & Short
sēdĭtĭōsus, a, um, adj.seditio.
syn.: tumnltuosus, turbulentus): adhortari adulescentes, ut turbulenti, ut seditiosi, ut perniciosi cives velint esse,Cic. Phil. 1, 9, 22; so,
seditiosus et turbulentus civis,id. de Or. 2, 11, 48; cf. id. ib. 2, 31, 135:
qui pro republicā seditiosum civem toties compescuisset,Quint. 11, 1, 40:
seditiosi tribuni plebis,Cic. Leg. 3, 19, 44; cf.:
triumviri seditiosissimi,id. Rep. 1, 19, 31:
seditiosissimus quisque,Tac. A. 1, 44; id. H. 2, 66; 4, 34; Suet. Caes. 70.—Esp. of language:
in summam invidiain contionibus cum cottidianis seditiosis et turbulentis adduxerat,Cic. Clu. 37, 103:
seditiosa atque improba oratio,Caes. B. G. 1, 17:
seditiosissima oratio, Auct. B. Afr. 28, 2: seditiosae voces,Liv. 6, 20; Tac. H. 3, 50:
seditiosis vocibus regem increpare,Curt. 9, 4, 16; 10, 2, 12:
seditiosior contio (Q. Pompeii),Ascon. Cic. Mil. 17, 45, p. 49 Orell.:
tribunatus L. Saturnini,Suet. Caes. 12.—
ego illam (Clodiam) odi. Ea est enim seditiosa: ea cum viro bellum gerit, etc.,Cic. Att. 2, 1, 5.—
seditiosa ac tumultuosa vita,Cic. Inv. 1, 3, 4.—Adv.: sēdĭtĭōsē, seditiously (acc. to I.), Cic. Clu. 1, 2; id. Mil. 3, 8; Liv. 4, 6; Tac. A. 3, 12.—Comp., Tac. H. 5, 12.—Sup., Cic. Att. 2, 21, 5.