sensim — Lewis & Short
sensim, adv.sentio (prop. sensibly, i. e. perceptibly, observably, visibly; hence, as opp. to what is unforeseen, unexpected, sudden),
opp. repente): sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus,Cic. Fin. 5, 15, 41: sensim et pedetemptim, Lucil. ap. Non. 29, 7; cf.:
sensim et pedetemptim progrediens extenuatur dolor,Cic. Tusc. 3, 22, 54:
sensim pedetemptimque ... sensim dissuere amicitias,id. Off. 1, 33, 120:
ille sensim dicebat, quod causae prodesset, tu cursim dicis aliena,id. Phil. 2, 17, 42:
submissius a primo, post sensim incedens,id. Or. 8, 26; Liv. 10, 5:
sensim sine sensu aetas senescit (an alliteration),Cic. Sen. 11, 38:
non sensim atque moderate arrepserat, sed brevi tempore totum hominem possederat,Cic. Verr. 2, 3, 68, § 158:
animos sensim ac leniter accendere,id. Cael. 11, 25:
leniter et sensim,Plin. Ep. 5, 6, 14; so (with modice) Plin. 5, 9, 10, § 57; (with placide) Gell. 5, 14, 11; (with comiter) id. 13, 4, 3; (with paulatim) Plin. Ep. 4, 30, 4; Gell. 12, 1, 22:
sensim super attolle limen pedes, nova nupta,Plaut. Cas. 4, 4, 1:
consuetudo sensim eo deducta est, ut,Cic. Off. 2, 3, 9:
vocem cubantes sensim excitant,id. de Or. 1, 59, 251:
minuere,id. Off. 2, 8, 27:
memoria sensim obscurata est et evanuit,id. de Or. 2, 23, 95:
sed sensim is a nonnullis reprehendebatur,Nep. Att. 9:
sensim temptantium animos sermo,Liv. 2, 2; cf.:
mentio sensim illata,id. 4, 1:
non jam sensim, ut ante, principes, sed passim omnes postulat,id. 2, 45:
sensim incedere jubet,id. 10, 5:
sensim et sapienter amare,Ov. A. A. 3, 565:
parce gaudere oportet et sensim queri,Phaedr. 4, 16, 9.