1. sentīna — Lewis & Short
sentīna, ae, f.
cum alii malos scandant, alii per foros cursent, alii sentinam exhauriant,Cic. Sen. 6, 17; * Caes. B. C. 3, 28:
in nave, quae sentinam trahit,Sen. Ep. 30, 2:
pisces sentinae navium odorem procul fugiunt,Plin. 10, 70, 90, § 194 al.; Gell. 19, 1, 3:
mersamque vitiis suis, quasi sentinā, rempublicam pessum dedere,Flor. 3, 12, 7. —
hi Romam sicuti in sentinam confluxerant,Sall. C. 37, 5: sedebamus in puppi et clavum tenebamus;
nunc autem vix est in sentinā locus,Cic. Fam. 9, 15, 3.—
faex): si tu exieris, exhaurietur ex urbe tuorum comitum magna et perniciosa sentina rei publicae,Cic. Cat. 1, 5, 12; 2, 4, 7 (cf. Quint. 8, 6, 15); id. Att. 1, 19, 4; id. Agr. 2, 26, 70; Liv. 24, 29, 3; Flor. 3, 1, 4.—