1. termĭnus — Lewis & Short
termĭnus, i, m. (collat. form termo, ōnis, Enn. ap. termen, ĭnis, n., acc. to
Fest. p. 363 Müll., or Ann. v. 470 and 471 Vahl.; and Varr. L. L. 5, § 21 Müll.; so,(BTERMINA DVO STANT,Inscr. Orell. 3121) [Sanscr. root tar-, overcome; tīrain, shore, edge; Gr. te/rma, goal; te/rmwn, border; cf. trans, in-trare], a boundary-line, boundary, bound, limit (syn.: finis, limes, meta).
contentio de terminis,Cic. Ac. 2, 43, 132:
agrorum,Plin. 18, 2, 2, § 8; Hor. C. 2, 18, 24:
templi,Liv. 45, 5, 7:
urbis,Tac. A. 12, 23; 12, 24 fin.:
possessionum,Cic. Mil. 27, 74:
vicinitatis,id. Rab. Perd. 3, 8:
Alexandria, in terminis Africae et Aegypti condita,Just. 21, 6, 3.—Comically, = membrum virile, Pompon. ap. Non. 146, 24 (Com. Fragm. v. 126 Rib.).— Hence,
constituendi sunt, qui sint in amicitiā fines, ut quasi termini diligendi,Cic. Lael. 16, 56; cf.:
certos mihi fines terminosque constituam,id. Quint. 10, 35:
oratoris facultatem non illius artis terminis, sed ingeni sui finibus describere,id. de Or. 1, 49, 214:
contentionum,id. Fam. 6, 22, 2:
nullis terminis circumscribere aut definire jus suum,id. de Or. 1, 16, 70:
Pompeius, cujus res gestae atque virtutes isdem quibus solis cursus regionibus ac terminis continentur,id. Cat. 4, 10, 21:
omnium aetatum certus est terminus, senectutis autem nullus est certus terminus,id. Sen. 20, 72:
vitae,id. Rab. Perd. 10, 29:
pangere terminos,id. Leg. 1, 21, 56:
termini egestatis,Plaut. As. 1, 2, 13:
hos terminos dignitati statuo,Plin. Ep. 6, 29, 3.