2. trēs — Lewis & Short
trēs (also treis and trīs; trĭa, num. adj.Sanscr. tri-, trajas; Gr. trei=s, tri/a; Goth. thrija; Germ. drei; Engl. three.
acc. tres and tris),
I Three: duas, tris minas auferunt,
Plaut. Bacch. 4, 4, 7: tria corpora, Tris species tam dissimiles,
Lucr. 5, 93 sq.: horum trium generum quodvis,
Cic. Rep. 1, 26, 42: hoc loquor de tribus his generibus,
id. ib. 1, 28, 44: tribus modis, uno ... altero ... tertio ...,
Cic. Div. 1, 30, 64: fundos decem et tres reliquit,
id. Rosc. Am. 7, 20.—
II To denote a small number: (sermo) tribus verbis,
of three words, Plaut. Mil. 4, 2, 29; so, verbis,
id. Trin. 4. 2, 121; cf. Ter. Phorm. 4, 3, 33; Ov. P. 4, 3, 26: ego tribus primis verbis, quid noster Paetus; at ille, etc.,
at the first three words, Cic. Fam. 9, 19, 1: haec omnia in tribus verbis,
Quint. 9, 4, 78: chartis,
Cat. 1, 5: suavia,
id. 79, 4: cum tribus illa bibit,
Mart. 13, 124, 2.