turpĭtūdo — Lewis & Short
turpĭtūdo, ĭnis, f.turpis,
an est ullum malum majus turpitudine?Cic. Off. 3, 29, 105:
virtutis laude turpitudinem tegere,App. Mag. p. 283, 9.—
obscenitas, dedecus): ut nullum probrum, nullum facinus, nulla turpitudo ab accusatore obiceretur,Cic. Font. 16, 37:
quanta erit turpitudo, quantum dedecus, quanta labes,id. Phil. 7, 5, 15:
turpitudinem atque infamiam delere ac tollere,Cic. Verr. 1, 16, 49; id. Fin. 3, 11, 38:
si omnia fugiendae turpitudinis adipiscendaeque honestatis causā faciemus,id. Tusc. 2, 27, 66; cf.:
fuga turpitudinis, appetentia laudis et honestatis,id. Rep. 1, 2, 2:
(divitiis) abuti per turpitudinem,Sall. C. 13, 2:
cum summā turpitudine in exsilio aetatem agere,id. ib. 58, 12:
populo turpitudinem et impudentiam exprobrare,Suet. Aug. 42:
verborum,Cic. de Or. 2, 59, 242:
ut turpitudinem fugae virtute delerent,Caes. B. G. 2, 27:
generis,Quint. 3, 7, 19:
pristinae vitae,Gell. 18, 3, 3.—Plur.:
propter flagitiorum ac turpitudinum societatem,fellowship in vile practices, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107; v. also turpido.