tyrannus — Walde–Hofmann
tyrannus, -i m. „Tyrann“ (seit Pacuv., ebenso tyrannis, tyranficus; davon tyranna Treb., tyrannicé Cic. und hybrides tyrannicida, -cidium seit Sen. contr.; Cic. hat nur den griech. Terminus tupavvoktóvog): entl aus griech. rüpavvoc ds. usw. UV — [Walde–Hofmann, s.v. tyrannus, p. 1630]