vĭtĭōsus — Lewis & Short
vĭtĭōsus, a, um, adj.vitium,
pecus (with morbosum),Varr. R. R. 2, 1, 21:
locus (corporis pecudum),i. e. diseased, Col. 7, 5, 6:
nux,Plaut. Mil. 2, 3, 45.—
exemplum,Auct. Her. 2, 29, 46:
suffragium,Cic. Leg. 3, 15, 34:
vitiosissimus orator,id. de Or. 3, 26, 103:
antiquarii,Suet. Aug. 86:
consul,chosen contrary to the auspices, Cic. Phil. 2, 33, 84; cf.: quaeque augur injusta nefasta vitiosa dira deixerit, inrita infectaque sunto, XII. Tab ap. Cic. Leg. 2, 8, 21.—Subst.: vĭtĭōsa, ōrum, n., misfortune, ruin:
sinistra dum non exquirimus, in dira et in vitiosa incurrimus,Cic. Div. 1, 16, 29.—
vel probum vel improbum,Plaut. Curc. 4, 1, 8:
si qui audierunt philosophos, vitiosi essent discessuri,Cic. N. D. 3, 31, 77:
vitiosa et flagitiosa vita,id. Fin. 2, 28, 93:
vitiosas partes rei publicae exsecare,id. Att. 2, 1, 7.— Comp.:
progenies vitiosior,Hor. C. 3, 6, 48.—Sup.:
inter summam vitiorum dissimulationem vitiosissimus,Vell. 2, 97, 1.— Hence, adv.: vĭtĭōsē, faultily, defectivelay, badly, corruptly.
vitiose se habet membrum tumidum,Cic. Tusc. 3, 9, 19.—
ferre res bonas (sc. leges),Cic. Phil. 5, 4, 10: concludere (opp. recte), id. Ac. 2, 30, 98.—Sup.:
usurpare,Col. 4, 24, 15.