ac-cingo — Lewis & Short
ac-cingo, nxi, nctum, 3, v. a.
in poetry, a favorite word with Verg.): lateri ensem,Verg. A. 11, 489; and med., to gird one's self:
accingitur ense,id. ib. 7, 640; cf.:
quo (ense) fuit accinctus,Ov. M. 6, 551; so,
ferro,Tac. A. 6, 2.—
facibus pubes accingitur,Verg. A. 9, 74:
gladiis accincti,Liv. 40, 13;
hence: accinctus miles,an armed soldier, Tac. A. 11, 18:
ornat Phraaten accingitque (sc. diademate imposito) paternum ad fastigium,id. ib. 6, 32:
accinctus gemmis fuigentibus ensis,Val. Fl. 3, 514.
magicas accingier artes,to have recourse to, Verg. A. 4, 493.—
tibi omne est exedendum, accingere,make yourself ready, Ter. Ph. 2, 2, 4; so id. Eun. 5, 9, 30; Lucr. 2, 1043:
illi se praedae accingunt,Verg. A. 1, 210:
accingi ad consulatum,Liv. 4, 2; in Tac. very often actively, to make any one ready for something:
turmas peditum ad munia accingere, A. 12, 31: accingi ad ultionem,id. H. 4, 79:
in audaciam,id. ib. 3, 66 al.; with inf.:
accingar dicere pugnas Caesaris,Verg. G. 3, 46;
so: navare operam,Tac. A. 15, 51.—
accingunt omnes operi,all go vigorously to the work, Verg. A. 2, 235.—Hence, ac-cinctus, a, um, P. a., well girded.
tam in omnia pariter intenta bonitas et accincta,Plin. Pan. 30 fin.:
comitatus,id. ib. 20, 3.