ac-commŏdo — Lewis & Short
ac-commŏdo, āvi, ātum (better, adc.), 1, v. a.,
I to fit or adapt one thing to another, to lay, put, or hang on (in good prose, esp. in Cic., very freq.), constr. with ad, dat., or absol.
I Lit.:
coronam sibi ad caput,Cic. de Or. 2, 61, 250:
clupeum ad dorsum,Plaut. Trin. 3, 2, 93: gladium dextrae, Lucil. ap. Cic. Tusc. 4, 21, 48; so,
hastam dextrae,Sil. 5, 146:
calauticam capiti,Cic. Fragm. Or. in Clod. 5; so,
lateri ensem,Verg. A. 2, 393; absol.:
insignia,Caes. B. G. 2, 21, 5.—
B In gen., to prepare for any use:
Arabus lapis dentifriciis adcommodatur crematus,Plin. 36, 21, 41, § 153.
II Trop., to adjust or adapt to, to accommodate to:
meum consilium adcommodabo ad tuum,Cic. Fam. 9, 7; so id. Att. 10, 7; 12, 32; id. Leg. 3, 2 al.—Hence, with se, to adapt one's self to another's opinion, wishes, etc., to conform to, to comply with:
omnes qui probari volunt, ad eorum qui audiunt arbitrium et nutum totos se fingunt et adcommodant,Cic. Or. 8, 24: alicui de aliqua re, to be compliant to one in any thing:
peto a te ... ut ei de habitatione adcommodes,id. Fam. 13, 2. —
B In gen., to bring a person or thing to something, to apply:
testes ad crimen,Cic. Verr. 1, 18, 55:
vim ad eloquentiam,id. Or. 7:
curam pratis, etc.,to apply, Quint. 1, 12, 7:
nonnullam operam his studiis,id. 1, 10, 15; cf.
1, 8, 19: verba alicui (equival. to dare),id. 6, 1, 27; cf.
11, 1, 39 al.: intentionem his,Plin. Ep. 2, 5, 2 al.— Hence, with se (in a more general sense than above), to apply or devote one's self to, to undertake:
se ad rem publicam et ad res magnas gerendas,Cic. Off. 1, 21; of property, to lend it to one for use:
si quid iste suorum aedilibus adcommodavit,Cic. Verr. 2, 4, 57.—Hence, accommŏdātus, a, um, P. a., fitted or adapted to, suitable, conformable, or appropriate to (only in prose; in poetry, accommodus is used), with ad or dat.:
puppes ad magnitudinem fluctuum adcommodatae,Caes. B. G. 3, 13:
oratio ad persuadendum adcommodata,Cic. Ac. 1, 8:
quae mihi intelligis esse adcommodata,conformable to my interest, id. Fam. 3, 3. —Comp.:
oratio contionibus concitatis adcommodatior,id. Clu. 1; so Caes. B. G. 3, 13:
nobis accommodatior,Quint. 4, 1, 5; Suet. Ner. 8.—Sup.:
exemplum temporibus suis adcommodatissimum,Cic. Fragm. Corn. 7; so Plin. 13, 3, 6, § 26; Plin. Ep. 5, 19, 7; Quint. 12, 10, 63 al.—Adv.: accommŏ-dāte, fitly, suitably, agreeably:
dicere quam maxime adc. ad veritatem,Cic. de Or. 1, 33, 149.—Comp., id. Or. 33, 117.— Sup., id. Fin. 5, 9, 24.