ac-curro — Lewis & Short
ac-curro (adc.), cŭcurri and curri, cursum, 3, v. n.,
expeditus facito ut sis, si inclamāro ut accurras,Cic. Att. 2, 20; 12, 18 (accucurrisse);
13, 48: cupide ad praetorem accurrit,Cic. Verr. 2, 5, 3; so Caes. B. G. 1, 22; ib. 3, 5; Sall. J. 106, 2:
in Tusculanum,Cic. Att. 15, 3:
ad gemitum collabentis,Tac. A. 2, 31:
in castra,Caes. B. Alex. 53:
in auxilium accucurrerunt,Suet. Calig. 58:
ad visendum,id. Ner. 34:
auxilio suis,Sall. J. 101, 10.—Impers.:
accurritur ab universis,Tac. A. 1, 21.—
istae imagines ita nobis dicto audientes sunt, ut simul atque velimus accurrant,come up, present themselves, Cic. Div. 2, 67, 138.