ac-quĭesco — Lewis & Short
ac-quĭesco (adqu.), ēvi, ētum, 3, v. n., lit.,
vitandi caloris causā Lanuvii trīs horas acquieveram,Cic. Att. 13, 34:
a lassitudine,Nep. Dat. 11, 3:
somno,Curt. 9, 5, 16; cf.:
gravi sopore,id. 6, 10, 6, and absol. of sleep, id. 8, 6, 3:
cum aures extremum semper exspectent in eoque acquiescant,Cic. Or. 59.—By euphemism (as in all languages), to die (esp. after a wearisome life):
sic vir fortissimus multis variisque perfunctus laboribus, anno acquievit septuagesimo,Nep. Hann. 13, 1; cf.
morte,Tac. A. 14, 64;
and in many epitaphs: HIC ADQVIESCIT, etc.,Inscr. Orell. 2313; 4084; 4491 al.; so, quiesco, q. v.
quae delectet, in qua acquiescam,Cic. Att. 4, 16:
senes in adulescentium caritate acquiescimus,id. Lael. 27; id. Fin. 3, 2, 6:
qui jam aetate provecti in nostris libris acquiescunt,id. Div. 2, 2, 5. Examples in Cic. of a person:
tecum ut quasi loquerer, in quo uno acquiesco,Att. 9, 10, and with abl.:
qui maxime P. Clodii morte acquierunt,id. Mil. 37, 102:
cui velut oraculo acquiescebat,Suet. Vit. 14:
uno solatio acquiescens,id. Cal. 51; id. Tib. 56:
amicos elegit, quibus etiam post eum principes acquieverunt,id. Tit. 7.—