ad-dŭbĭto — Lewis & Short
ad-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and
de quo Panaetium addubitare dicebant,Cic. N. D. 2, 46, 118:
de legatis paululum addubitatum est,Liv. 2, 4:
in his addubitare turpissimum est,Cic. Off. 3, 4, 18.—
ut addubitet, quid potius dicat,Cic. Or. 40:
addubitavi, num a Volumnio senatore esset,id. Fam. 7, 32:
an hoc inhonestum necne sit, addubites,Hor. S. 1, 4, 124; so Liv. 8, 10; cf. Drak. ad Liv. 2, 4, 7:
illud addubitat, utrum, etc.,Nep. Con. 5, 4 (acc. to Br. ad h. l.: to leave it undecided; cf. with dubitare, Cic. N. D. 1, 1).—
si plus adipiscare, re explicata, boni, quam addubitata mali,Cic. Off. 1, 24, 83; so id. Div. 1, 47, 105.—
aptare lacertos addubitat,Sil. 14, 358.—(e) Absol.:
eos ipsos addubitare coget doctissimorum hominum tanta dissentio,Cic. N. D. 1, 6, 14; Liv. 10, 19, 13; Plin. Ep. 2, 19, 1.