ad-jūdĭco — Lewis & Short
ad-jūdĭco, āvi, ātum, 1, v. a.,
regnum Ptolemaeo,Cic. Agr. 2, 17; 2, 43:
mulierem Veneri in servitutem,id. Div. in Caecil. 17, 56:
Bruto legiones,id. Phil. 10, 6; so id. Off. 1, 10; Liv. 3, 72; Val. Max. 7, 3; Suet. Aug. 32 al.:
nemo dubitabat, quin domus nobis esset adjudicata,Cic. Att. 42; so Caes. B. G. 7, 37; cf. Sen. Hipp. 109.—And poet. of Augustus:
si quid abest (i. e. dicioni Romanorum nondum subjectum) Italis adjudicat armis,i. e. like a judge, he subjects the nations to the Roman sway, merely by his arbitrary sentence, Hor. Ep. 1, 18, 57:
causam alicui,to decide in one's favor, Cic. de Or. 2, 29, 129.—
Pompeius saepe hujus mihi salutem imperii adjudicavit,has ascribed to me, Cic. Att. 1, 19:
optimum saporem ostreis Lucrinis adjudicavit,conceded, Plin. 9, 54, 79, § 168.!*? For adjudicato in Plaut. Men. 1, 3, 6, Ritschl reads tu judicato.