ad-mŏnĕo — Lewis & Short
ad-mŏnĕo, ui, ĭtum, 2, v. a.,
Moneo, et admoneo hoc differunt, quod monemus futura, admonemus praeterita; illa ut caveamus et discamus, haec ut recordemur,Aus. Popma, p. 29; cf. Ellendt ad Cic. Brut. 3, 11:
in monente benevolentia, in admonente memoria,Ernest. no. 1663).
qui admonent amice, docendi sunt,Cic. N. D. 1, 3:
amicissime admonere,id. Att. 7, 26:
si sitis admoneret, profluente aquā vitam tolerat,Tac. A. 15, 45 fin.:
admonitus in somnis,Vulg. Matt. 2, 22.—
admonebat alium egestatis, alium cupiditatis suae,Sall. C. 21:
quoniam nos tanti viri res admonuit,id. J. 95:
admonere aliquem foederis,Liv. 35, 13; 5, 51:
judices legum et religionis,Suet. Tib. 33:
admonitus hujus aeris alieni,Cic. Top. 1, 5:
aetatis et condicionis admoneri,Suet. Dom. 2; cf. Drak. ad Liv. 2, 36, 6.—And with acc. of person omitted:
adversae res admonuerunt religionum,Liv. 5, 51; 5, 46, 6:
veterum recentiumque admonens,Tac. H. 3, 24.—
de aede Telluris et de porticu Catuli me admones,Cic. Q. Fr. 3, 1, 4:
ut aliquid aliquando de doctrinae studiis admoneamur,id. Rep. 1, 9:
de moribus civitatis tempus admonuit,Sall. C. 5:
admonuit eos de auxiliis Dei,Vulg. 2 Macc. 8, 19.—Sometimes in passing from a subject already discussed to a new one, = docere, dicere, to treat of, to speak of:
de multitudine (verborum) quoniam quod satis esset admonui, de obscuritate pauca dicam,Varr. L. L. 6, § 40 Müll.—
ridiculum est te istuc me admonere,Ter. Heaut. 2, 3, 112:
illud te esse admonitum volo,Cic. Cael. 3, 8:
jam illud non sunt admonendi, ut, etc.,id. Off. 2, 19, 68:
illud me praeclare admones,id. Att. 9, 9:
sin quippiam essem admonitus,id. Fam. 5, 8:
multa praeterea ostentis, multa extis admonemur,id. N. D. 2, 66:
eam rem nos locus admonuit,Sall. J. 79.— (e) With acc. and inf.:
admonuisti etiam dictum aliquod in petitionem tuam dici potuisse,Cic. Planc. 34, 85 B. and K.:
et meminerant et admonebant alii alios, supplicium ex se, non victoriam peti,Liv. 28, 19: nostri detrimento admonentur diligentius stationes disponere, Auct. B. G. 8, 12.—(z) With a rel. clause:
meus me sensus, quanta vis fraterni sit amoris, admonet,Cic. Fam. 5, 2.—(h) With ut or ne:
admonebat me res, ut, etc.,Cic. Off. 2, 19, 67:
Caninius noster me tuis verbis admonuit, ut scriberem,id. Fam. 9, 6:
ea res admonet, ut, etc.,Tac. A. 3, 25; so,
corresp. with moneo,Sen. Ep. 24, 16.—(q) With the simple subj. (in the historians):
simulque admonerent liberis suis prospiceret,Nep. Ph. 1:
nisi Seneca admonuisset venienti matri occurreret,Tac. A. 13, 5:
admonuit negotiis abstineret,Suet. Tib. 50:
illud me admones, cum illum videro, ne nimis indulgenter, et cum gravitate potius loquar,Cic. Att. 9, 9, 2 (where ut is to be supplied from the preceding ne).—(i) With a simple inf. (so most freq. after the Aug. per., but also in Cic.):
ut mos erat istius atque ut eum suae libidines facere admonebant,Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63:
easdem decedere campis admonuit,Verg. G. 4, 186; so,
Matrem Admonuit ratibus sacris depellere taedas,id. A. 9, 109:
sol acrior ire lavatum admonuit,Hor. S. 1, 6, 125; so Ov. M. 3, 601; 6, 150:
nihil agere quod non prosit, fabella admonet,Phaedr. 3, 17; Tac. A. 15, 67:
regrediendum (sc. esse sibi),Tac. Agr. 25.—(k) With ad and the gerund.:
ad thesaurum reperiendum,Cic. Div. 2, 65, 134.—(l) With abl. of means or cause:
de quibus (discordiis) ipsis his prodigiis a dis immortalibus admonemur,Cic. Har. Resp. 21, 44:
proximi diei casu admoniti omnia ad defensionem paraverunt,Caes. B. C. 2, 14:
divinā admonitus plagā,Vulg. 2 Macc. 9, 11.—
cum memor anteactos semper dolor admonet annos,Tib. 4, 1, 189 Müll. (some read here admovet):
admonuit dominae deseruitque Venus,id. 1, 5, 40:
nomen, quod possit equorum Admonuisse,Ov. M. 15, 543.—
cum tibi cotidie potestas hominis fuisset admonendi, verbum nullum facis,Cic. Quint. 12; so id. Top. 1 fin.—
telo admonuit bijugos,Verg. A. 10, 586; so Spart. Sever. 11 fin.:
liberos verberibus,Sen. Clem. 1, 14; id. Const. Sap. 12 fin.