bellĭcōsus — Lewis & Short
bellĭcōsus (duellĭc-), a, um, adj.bellicus,
bellicus): gentes immanes et barbarae et bellicosae,Cic. Prov. Cons. 13, 33:
bellicosissimae nationes,id. Imp. Pomp. 10, 28; id. Fam. 5, 11, 3; Caes. B. G. 1, 10; 4, 1; Sall. J. 18, 12; Nep. Ham. 4, 1; Hor. C. 2. 11, 1;
3, 3, 57: provincia,Caes. B. C. 1, 85; Quint. 1, 10, 20:
civitas,Suet. Gram. 1:
fortissimus quisque ac bellicosissimus,Tac. G. 15. —Comp., Liv. 37, 8, 4.—Trop.:
quod multo bellicosius erat Romanam virtutem ferociamque cepisse, i. e. fortius,Liv. 9, 6, 13:
bellicosior annus,a more warlike year, id. 10, 9, 10 (cf. the opp. imbellis annus, id. 10, 1, 4).—Adv. not in use.