călămĭtōsus — Lewis & Short
călămĭtōsus, a, um, adj.calamitas.
uti (regio) bonum caelum habeat, ne calamitosum sit,Cato, R. R. 1, 2:
per omnes partes provinciae te tamquam aliquam calamitosam tempestatem pestemque pervasisse,Cic. Verr. 2, 1, 38, § 96; cf.
calamitas, I.: tempestas,Dig. 19, 2, 15, § 2.—
acer bissimum et calamitosissimum bellum,Cic. Phil. 11, 13, 34:
hoc enim ipsum, utile putare quod turpe sit, calamitosum est,id. Off. 3, 12, 49:
exitus hujus calamitosissimi belli,id. Fam. 6, 21, 1:
fuga patriae calamitosa,id. Div. 1, 28, 59:
plebi incendium,Sall. C. 48, 2: victoriae funestae populo Romano et calamitosae, *Suet. Calig. 23:
quid hac clade tristius? quid calamitosius?Flor. 3, 18, 15.—
loca,Cato, R. R. 35, 1; 1, 2:
agri vectigal,Cic. Agr. 2, 29, 80:
hordeum,Plin. 18, 7, 18, § 79.—
calamitosum dicitur malis et calamitatibus praegravatum,Non. p. 33, 26:
homines miseri et fortunā magis quam culpā calamitosi,Cic. Fam. 9, 13, 3; so id. Tusc. 4, 38, 82:
calamitosum est bonis everti, calamitosius cum dedecore,id. Quint. 31, 95: id. Div. in Caecil. 21, 70:
otium,id. Fin. 5, 19, 54:
res misera et calamitosa,id. Rosc. Am. 28, 77:
calamitosissimus omnium Regulus,Sen. Ep. 71, 17.—* Adv.: călămĭtōsē, unfortunately, Cic. Off. 3, 29, 105.