călumnĭor — Lewis & Short
călumnĭor (anciently kăl-;
I v. the letter K), ātus, 1, v. dep. act. [calumnia].
I Jurid. t. t.
A To accuse falsely, bring false information against a person.
1 Absol.:
calumniari est falsa crimina intendere,Dig. 48, 16, 1, § 1; cf.
ib. prooem.: ut hic quoque Apronio... ex miseris aratoribus calumniandi quaestus accederet,Cic. Verr. 2, 3, 15, § 38:
cum aliquid habeat quod possit criminose ac suspitiose dicere, aperte ludificari et calumniari sciens non videatur,id. Rosc. Am. 20, 55:
cum (defensor) accusatorem calumniari criminatur,Auct. Her. 2, 6, 9:
nondum Romam accusator Eumenes venerat, qui calumniando omnia detorquendoque suspecta et invisa efficeret,Liv. 42, 42, 5:
tabulae veterum aerari debitorum, vel praecipua calumniandi materia,Suet. Aug. 32:
magna calumniantium poena,id. Dom. 9:
minus objectus calumniantibus foret,Quint. 6, 3, 5:
calumniatur accusator actione sacrilegii, cum privata fuerit (pecunia sublata) non sacra,id. 4, 2, 8:
an petitorem calumniari, an reum infitiatorem esse,id. 7, 2, 50.—
2 With acc.:
si tamen alio crimine postuletur ab eodem, qui in alio crimine eum calumniatus est, puto non facile admittendum eum qui semel calumniatus est,Dig. 48, 2, 7, § 3:
sed non utique qui non probat quod intendit calumniari videtur,ib. 48, 16, 1, § 3.—
B To practise chicanery, trickery, or subterfuge:
jacet res in controversiis isto calumniante biennium,Cic. Quint. 21, 67:
meque, etiam si diutius calumniarentur. redire jussistis,id. Red. in Sen. 11, 27.—
II In gen., to depreciate, misrepresent, calumniate, to blame unjustly.
A With personal object:
nam, quod antea te calumniatus sum, indicabo malitiam meam,Cic. Fam. 9, 7, 1; cf.:
nisi calumniari naturam rerum homines quam sibi prodesse mallent,Plin. 18, 28, 68, § 272:
aliis tamen eum verbis calumniatur,Gell. 6 (7), 3, 23.—With dat. (late Lat.):
non solum filio sed etiam patri,Ambros. Inc. Dom. Sacr. 8, 83.—
2 Esp., with se, to depreciate one's self, be unduly anxious or careful:
quibusdam tamen nullus est finis calumniandi se, et... qui etiam, cum optima sunt reperta, quaerunt aliquid, quod sit magis antiquum, remotum, inopinatum,Quint. 8 prooem. § 8:
neque eos... ad infelicem calumniandi se poenam alligandos puto,id. 10, 3, 10.—
B Absol.: sed calumniabar ipse;
putabam, qui obviam mihi venisset, suspicaturum,i. e. indulged unreasonable fears, Cic. Fam. 9, 2, 3; cf. A. 2. supra.—
C With things as objects, to misrepresent, interpret injuriously, set in a false light: non calumniatur verba nec voltus;
quicquid accidit, benigne interpretando levat,Sen. Ep. 81, 25:
suspitionibus inquietantur medicisque jam sani manum porrigunt et omnem calorem corporis sui calumniantur,id. Tranq. 2, 1:
festinationem alicujus,Quint. 2, 1, 12:
id unum,Tac. H. 3, 75:
jus civile,Dig. 10, 4, 19.