1. centŭrĭo — Lewis & Short
centŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. a.centuria,
agrum,Hyg. Lim. p. 195 Goes.; cf. Fest. p. 53 Müll.—
cum homines in tribunali Aurelio palam conscribi centuriarique vidissem,Cic. Red. Quir. 5, 13: rem gerit palam (Octavius); centuriat Capuae;
dinumerat. Jam jamque vides bellum,id. Att. 16, 9 fin.:
juventutem,Liv. 25, 15, 9:
seniores quoque,id. 6, 2, 6; 29, 1, 2:
equites decuriati, centuriati pedites,id. 22, 38, 3; so id. 10, 21, 4:
Juventus Romana... equis delapsa se ipsam centuriavit,i. e. reduced to infantry, Val. Max. 3, 2, n. 8: mulus centuriatus, for carrying provisions, Aur. ap. Vop. Aur. 7, 7.—
eripiam ego hodie concubinam militi, Si centuriati bene sunt maniplares mei,Plaut. Mil. 3, 2, 3; cf. id. Curc. 4, 4, 29.—
quod ad populum centuriatis comitiis tulit,id. Phil. 1, 8, 19; Liv. 3, 55, 3; 8, 12, 15.—Facetiously:
Pseudolus mihi centuriata capitis habuit comitia,i. e. has sentenced me to death, Plaut. Ps. 4, 7, 134 Lorenz ad loc.—Hence, P. a.: centŭrĭā-tus, a, um, of or belonging to the comitia centuriata: Centuriata lex, advised in the comitia centuriata, Cic. Agr. 2, 11, 26.