certātĭo — Lewis & Short
certātĭo, ōnis, f.2. certo,
jam ludi publici sint corporum certatione, cursu, etc.,Cic. Leg. 2, 15, 38; cf. id. ib. 2, 9, 22; Ter. Ad. 2, 2, 4:
certationes xysticorum,Suet. Aug. 45.—
relinquitur non mihi cum Torquato sed virtuti cum voluptate certatio,Cic. Fin. 2, 14, 44:
haec inter eos (amicos) fit honesta certatio,id. Lael. 9, 32:
ingenia exercere certationibus,Vitr. 2, 1, 3.—Of a judicial contest:
haec est iniqua certatio,Cic. Quint. 22, 73:
non par,id. ib. 21, 68; hence: per populum multae poenae certatio esto, Lex ap. Cic. Leg. 3, 3, 6; Liv. 25, 4, 8.—So in the lang. of political life:
certatio multae,a public discussion concerning a punishment to be inflicted, Cic. Leg. 3, 3, 6; Liv. 25, 4, 8 (cf. id. 25, 3, 13).