1. dĕcŭrĭo — Lewis & Short
dĕcŭrĭo, āvi, ātum, 1, v. a.decuria,
equites decuriati, centuriati pedites,Liv. 22, 38, v. preced. art.—Esp. to divide the people into companies or clubs for purposes of bribery and corruption:
servorum delectus habebatur ... cum vicatim homines conscriberentur, decuriarentur,Cic. Sest. 15:
decuriasse Plancium, conscripsisse, etc.,id. Planc. 18, 45; cf. ib. 19, 47; id. Phil. 7, 6, 18; id. Q. Fr. 2, 3, 5, and v. decuriatio.— *
vertex incrementis lustralibus decuriatus,i. e. of a man ten lustres old, Mart. Cap. 1, p. 1.