dēmĭnūtĭo — Lewis & Short
dēmĭnūtĭo, ōnis, f.deminuo,
accretio et deminutio luminis,Cic. Tusc. 1, 28:
civium,id. Cat. 3, 10, 24:
vectigalium,id. Agr. 1, 7, 21:
de bonis privatorum,id. Off. 2, 21, 73; cf.: tanta de imperio, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4:
multari imperatorem deminutione provinciae,i. e. by shortening his term of command, Cic. Prov. Cons. 15 fin.—
alicujus libertatis,Cic. Agr. 2, 7: muliebre fastigium in deminutionem sui accipiens (sui, i. e. his own dignity), Tac. A. 1, 14: mentis, a being out of one's senses (shortly before, alienata mens), Suet. Aug. 99 fin.:
honor aut deminutio,i. e. dishonor, Plin. 34, 13, 38, § 137.—
uti Feceniae Hispalae datio deminutio esset,Liv. 39, 19, 5 (Weissenb. ad loc.).—